Rozdział 1

                                 

 

Dnia 25 czerwca 1987r. odmienił się los pewniej dziewczyny. Była ona średniego wzrostu brunetką o prawie czarnych oczach, z pochodzenia francuska. Cicha i skryta osoba, mająca dużo problemów. Uwielbiała jazdę konno oraz sztukę, a najbardziej obrazy olejne na płótnie, czasem też rysowała . Kochała czytać i śpiewać. Taka była Valentina Greece. Jej rodzice umarli, a znajomi i rodzina, w tak trudnej sytuacji odwrócili się od niej. Nie miała nikogo komu mogłaby się zwierzyć. Od dziecka ciągnęło ją w rodzinne strony jej ojca. Nie miała wyboru i przeprowadziła się właśnie tu. Utrzymywała się jedynie z pieniędzy, które zarabiała na ulicach, gdzie sprzedawała swoje dzieła. Codziennie wracając do domu, czyli do starego, poniszczonego mieszkania znajdującego się w jednej z ciemnych uliczek Los Angeles miała nadzieję, że następny dzień będzie lepszy...

   

  Pewnego wieczoru gdy 18-latka wracała z pracy jakiś mężczyzna zaczął ją zaczepiać i  

wypytywać, czy chciałaby iść z nim i jego kumplami na imprezę. Ona z gniewem zaprzeczyła. Nie spodobało się to wysokiemu natrętowi więc uderzył dziewczynę w twarz, po której lada chwila zaczęły płynąć łzy. Siła uderzenia była tak wielka, że Valentina straciła na chwile przytomność. Sprawca tego zdarzenia ukradł jej walizkę zawierającą obrazy, oraz torebkę, w której znajdowały się między innymi: dowód osobisty, klucze, portfel i komórka. Minęła godzina kiedy Valentina zaczęła odzyskiwać resztki siły i przytomności. Owijając się w płaszcz zanurzyła twarz w swych zimnych, drżących dłoniach. Biedna dziewczyna siedziała samotnie na chodniku, cicho płacząc. Nikt nie zwrócił na nią nawet najmniejszej uwagi z wyjątkiem jednego chłopaka który akurat tam tędy przechodził.

- Hej, mogę ci jakoś pomóc?- spytał schylając się nad Valentiną.Odpowiadała mu tylko cisza. Usiadł więc na mokrym chodniku tuż obok  dziewczyny i spytał ponownie.   

- Nie powinno cię to obchodzić... - Wypowiedziała ocierając łzy. Nie była ona w stanie dostrzec twarzy chłopaka w ciemności.

   - Ej, spokojnie. Chce ci tylko pomóc i zabrać z tego okropnego miejsca. - Powiedział ciepłym głosem podając rękę, a to spowodowało, że artystka postanowiła zaryzykować. Gdy już pomógł jej wstać okrył dziewczynę swoją czarną skórzaną kurtką. Kiedy tak razem szli w świetle latarni dostrzegła ubiór mężczyzny. Blondyn był strasznie wysoki, miał na sobie teraz tylko czarne skórzane spodnie, glany z czerwonymi sznurówkami i niechlujnie założony, także czarny T-shirt Led Zeppelin. 

 

Nagle zatrzymał się koło drzwi do pobliskiego    baru i otworzył je dziewczynie szerokim uśmiechem na twarzy. Kiedy znaleźli się już w ciepłym i suchym miejscu o przyjemnej atmosferze usiedli przy stoliku, który stał w głębi pomieszczenia. Chwilę później do stolika podbiegł kelner, ukłonił się grzecznie, zmierzył wzrokiem chłopaka oraz zmarzniętą dziewczynę i spytał co podać.  

    - Na co masz ochotę?- Zapytał miłym  głosem,licząc przy tym na odpowiedź. 

  - Może być pizza... - Odpowiedziała słabym głosikiem, wtulając się w skórzaną, bordową kanapę i patrząc śpiącymi oczyma na deszcz za oknem. Mężczyzna przyjął zamówienie i za około 20 minut był już z powrotem z pulchną, pysznie pachnącą pizzą. Dziewczyna ani razu nie spojrzała na twarz chłopaka, lecz gdy podano danie, uczyniła to. Przeżyła jeszcze większy szok po tym co ujrzała.

  - D-Duff Mc-McKa-Kagan? - wyjąkała przestraszona, patrząc na niego dziwnym wzrokiem.

 - Ciiii. Tak to ja.- Wstał pośpiesznie, nachylając się nad stołem położył szybko palec na bladych ustach dziewczyny i uśmiechnął się dyskretnie. Poczekał aż dziewczyna się uspokoi, gdy to zrobiła usiadł z powrotem na swoim miejscu. 

 - A-ale jak to mo-możliwe? To nie-nie co dzienny widok spotkać taką gwia-gwiazdę i w dodatku siedzieć z nią przy je-jednym stole.

   - Może nie codzienny, ale jestem tu dlatego żeby Ci pomóc. Opowiedz mi trochę o sobie. Jak się nazywasz, bo jeszcze nie miałem okazji poznać twojego imienia- Powiedział, wtykając sobie kawałek pizzy do buzi.  

 - Nazywam się Valentina Greece, mam 18 lat, moi rodzice oni... oni...- I w tym momencie znów jej twarz pokryły łzy.

   - Nie żyją? - Przejął się Duff i skocznym ruchem przysiadł się do dziewczyny obejmując ją i całując w czoło.- Nie martw się, wszystko się ułoży. A teraz proszę, mów dalej.- Powiedział ocierając jej łzy.

  - Na co dzień zarabiam na ulicach tego miasta rysując i malując obrazy. Ludzie w Paryżu ich nie doceniali więc byłam zmuszona przylecieć tu.

  - W Paryżu? - Zdziwił się McKagan. Lekko go przytkało.

  - Tak, tam się urodziłam i żyłam parę lat.  Moja mama pochodziła z Francji a ojciec właśnie stąd. To dlatego biegle mówię w tym języku. Po ich śmierci przeprowadziłam się do Los Angeles. Od 3 lat mieszkam tutaj. Rodzina i znajomi zostawili mnie samą. Musiałam kupić mieszkanie, nawet to najtańsze i najwilgotniejsze, ale żeby był chociaż dach nad głową. Uwielbiam jeździć konno, lecz nie mam aż tylu pieniędzy na własnego konia. Po tym wszystkim co dziś przeżyłam, straciłam również walizkę z moimi obrazami oraz torebkę w której znajdywały się klucze, dowód, pieniądze i inne rzeczy. Więc nie mam gdziemieszkać i nie wiem co teraz się ze mną stanie... I to tydzień przed moimi urodzinami! - Oznajmiła brunetka jeszcze mocniej wtulając się ze łzami w basistę. 

  - Nie pozwolę żebyś sama szlajała się po ulicy. Dziewczyna piękna, mądra i utalentowana nie może tak żyć. A jeśli mogę wiedzieć, co malujesz?-  Chciał zmienić temat żeby już jej nie dołować.

                                                                                       

- Głównie pejzaże, choć czasem lubię malować i rysować portrety. 

  - Hmmm. Jesteś nad wyraz silną osobą wiesz? Może i cichą oraz skrytą ale jesteś wielka duchem, umiesz walczyć. Podoba mi się to.- uśmiechnął się zadziornie.

 - Ja natomiast nie mogę uwierzyć w to, że rozmawiam z członkiem zespołu Guns N' Roses. - puściła mu oczko.

 

 - Więc musisz uwierzyć. - uśmiechnął się Duff.- Wiesz po tym wszystkim co opowiedziałaś zasugeruję ci jedno.- przemówił.- Miałaś dużo szczęścia w mieście takim jak to. Mogłaś zostać dziwką bądź mógł cię ktoś zgwałcić.- przyznał głaszcząc jej mokre włosy. 

  Rozmowa obojga trwała zaledwie 2 godziny, a basista już na brał do niej pozytywnych uczuć. Dla niego wyróżniała się totalnie z tłumu tych innych pospolitych panienek. Coś było w niej czego nie mógł rozgryźć.

  - O nie! Jest już 11 w nocy.- Wykrzyknęła patrząc na zegarek.- Przepraszam że zabrałam ci tyle czasu Duff.- wstała pośpiesznie.- Muszę już lecieć.

   - Stój! Gdzie pójdziesz? Nie masz teraz niczego ani nikogo oprócz mnie. - Wytłumaczył chłopak łapiąc ją za rękę i z uśmiecham zaczął zachęcać dziewczynę, aby udała się z nim do jego domu. Duff nie dał za wygraną i dalej namawiał dziewczynę co skończyło się sukcesem z jego strony. Wyszli więc z baru i ruszyli w stronę siedziby GN'R.

_________________________

No to ja zacznę ;) Jestem Mrs. Browstone ;) Odpowiadam tu za korektę i dodawanie rozdziałów, czasem też daje pomysły Duffowej, która piszę rozdziały ;) Hymm, mamy po 14 lat, i żeby kurwa nie było, nie jesteśmy jakimiś popierdolonymi gimbuskami, które robią wszystko dla lansu ;) No więc może na razie jest mało wulgarnie i Guns'owo ale to się zmieni ;) Znamy się w rzeczywistości z Duffową, baa, jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami ;) Zaczęłyśmy od Rozdziału, bo prologi są głupie ;D Kolejny rozdział planuje dodać jak będzie chociaż 5 komentarzy ;) Już napisane jest z 11 ;) Jeśli ci się podoba, to wpisz się do obserwowanych, napisz komentarz chociażby ,, czytam, podoba mi się, czekam na więcej'' . Tyle wystarczy ;) No to do zobaczenia za 5 komentarzy ;) 

Ps. Następnym razem poproszę Duffową aby coś napisała o sobie ;)

Mrs. Brownstone